Nowe memorandum USCIS w sprawie dostosowania statusu: Dlaczego orzecznictwo Agencji nie pasuje do nowoczesnych ram ustawowych
22 maja 2026 r. | Do Michael A. Harris
USCIS ogłoszony poinformowała dziś, że wydała memorandum polityczne w której podjęto próbę przeformułowania dostosowania statusu jako nadzwyczajnego wyjątku od procedury konsularnej. W notatce stwierdzono, że dostosowanie statusu na mocy INA §245 jest “kwestią uznania i łaski administracyjnej” oraz “nadzwyczajną ulgą”, która pozwala wnioskodawcy uniknąć zwykłego procesu wizowego za pośrednictwem konsulatu USA za granicą. Publiczne ogłoszenie towarzyszące notatce idzie dalej, stwierdzając, że osoby niebędące imigrantami w Stanach Zjednoczonych, które chcą uzyskać zieloną kartę, zasadniczo muszą wrócić za granicę, aby złożyć wniosek, z wyjątkiem “nadzwyczajnych okoliczności”.”
To sformułowanie jest istotne, ponieważ dostosowanie statusu nie jest ułatwieniem regulacyjnym ani luką w polityce. Jest to mechanizm ustawowy stworzony przez Kongres. INA §245(a), 8 U.S.C. §1255(a), zezwala Sekretarzowi Bezpieczeństwa Wewnętrznego na dostosowanie statusu kwalifikującego się wnioskodawcy, który został poddany inspekcji i przyjęty lub zwolniony warunkowo do Stanów Zjednoczonych, kwalifikuje się do wizy imigracyjnej, ma natychmiast dostępną wizę imigracyjną i jest dopuszczalny do stałego pobytu. Ustawa używa języka uznaniowego, ale ustanawia również legalną ścieżkę do stałego pobytu w kraju.
Nie chodzi zatem o to, czy dostosowanie statusu jest uznaniowe. W wielu kategoriach jest. Pytanie brzmi, czy USCIS może wykorzystać tę uznaniowość do stworzenia ogólnego domniemania przeciwko dostosowaniu dla osób, które poza tym przebywają legalnie i kwalifikują się do złożenia formularza I-485. W tej kwestii notatka stoi na znacznie słabszym gruncie. Znaczna część orzecznictwa, na którym opiera się USCIS, dotyczy wnioskodawców w postępowaniu deportacyjnym lub wydaleniowym, wnioskodawców z kwestiami karnymi lub oszustwami, wnioskodawców, którzy przedłużyli lub naruszyli status, wnioskodawców ubiegających się o wznowienie po starych nakazach deportacji lub spraw dotyczących kontroli sądowej. Sprawy te nie pasują do współczesnego wnioskodawcy, który utrzymuje legalny status nieimigranta i składa wniosek o dostosowanie w ramach ścieżki wyraźnie stworzonej przez Kongres.
Główna teoria notatki
Argumentacja notatki zaczyna się od poprawnej, ale niekompletnej przesłanki. USCIS podkreśla, że dostosowanie statusu jest uznaniowe i że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że uznaniowość powinna być wykonywana w sposób korzystny. Notatka cytuje INA §245(a) i opiera się w dużej mierze na decyzjach opisujących dostosowanie jako “administracyjną łaskę” lub “nadzwyczajną ulgę”.”
Następnie notatka przechodzi od uznaniowości do szerszego twierdzenia politycznego. USCIS stwierdza, że ogólnie oczekuje się, że osoby niebędące imigrantami i zwolnione warunkowo opuszczą Stany Zjednoczone, gdy cel ich przyjęcia lub zwolnienia warunkowego dobiegnie końca. Uzasadnia to tym, że gdy takie osoby pozostają w Stanach Zjednoczonych i starają się o dostosowanie, mogą działać wbrew oczekiwaniom Kongresu, zwłaszcza jeśli dostępne było postępowanie konsularne. Notatka instruuje funkcjonariuszy, że w przypadku, gdy postępowanie konsularne jest dostępne, powinni oni traktować dostosowanie jako nadzwyczajną ulgę uznaniową i akt łaski administracyjnej.
To jest kluczowe posunięcie. USCIS nie mówi jedynie, że urzędnicy powinni brać pod uwagę oszustwa, nieautoryzowane zatrudnienie, historię kryminalną lub inne negatywne fakty. USCIS zdaje się sugerować, że korzystanie z samego dostosowania może być niekorzystne, gdy dostępne jest postępowanie konsularne. W przypadku szerokiego zastosowania zmieniłoby to ramy dostosowania z opcji ustawowej w środek zaradczy dostępny tylko w wyjątkowych przypadkach.
Statut nie mówi, że dostosowanie jest dostępne tylko w wyjątkowych okolicznościach
INA §245(a) nie mówi, że dostosowanie może być przyznane tylko wtedy, gdy postępowanie konsularne jest niedostępne. Nie wymaga od wnioskodawcy udowodnienia nadzwyczajnych okoliczności. Nie czyni dostępności postępowania konsularnego przeszkodą ustawową. Zamiast tego zezwala na dostosowanie, gdy wnioskodawca spełnia wymogi ustawowe i zasługuje na uznanie, gdy ma zastosowanie uznanie.
Kongres wprowadził również określone ograniczenia w dostosowaniu w INA §245(c), 8 U.S.C. §1255(c). Zakazy te mają zastosowanie do kategorii takich jak członkowie załogi, niektórzy wnioskodawcy, którzy pracowali bez zezwolenia, wnioskodawcy, którzy nie utrzymali legalnego statusu, niektórzy uczestnicy ruchu bezwizowego, niektórzy nieimigranci S, wnioskodawcy zatrudnieni, którzy nie posiadają legalnego statusu nieimigranta oraz wnioskodawcy zatrudnieni, którzy zaangażowali się w nieautoryzowane zatrudnienie lub w inny sposób naruszyli warunki wizy nieimigracyjnej. Notatka cytuje tę strukturę ustawową, w tym ważne sformułowanie, że §245(c)(2) “podlega podsekcji (k)”.”
Ta struktura ustawowa ma kluczowe znaczenie. Kongres wiedział, jak ograniczyć dostosowanie. Zidentyfikował konkretne kategorie wnioskodawców, którzy są objęci zakazem i konkretne wyjątki od tych zakazów. Gdyby Kongres zamierzał wymagać od większości wnioskodawców procedury konsularnej, chyba że byliby w stanie udowodnić nadzwyczajne okoliczności, mógł to powiedzieć. Tak się jednak nie stało.
Status legalnego nieimigranta ma znaczenie
Szeroki język notatki jest szczególnie problematyczny, gdy stosuje się go do wnioskodawców, którzy utrzymują legalny status nieimigranta. Osoba posiadająca ważny H-1B, L-1, O-1, E-2, F-1, J-1, TN, Wnioskodawca, który został zakwalifikowany do innej kategorii, mógł przestrzegać warunków przyjęcia, pracować tylko wtedy, gdy był do tego upoważniony, unikać podawania nieprawdziwych informacji i złożyć wniosek o dostosowanie dopiero po uzyskaniu uprawnień na mocy statutu. Traktowanie takiego wnioskodawcy jako działającego na niekorzyść jedynie poprzez złożenie formularza I-485 byłoby trudne do pogodzenia z §245 INA.
Jest to najbardziej wyraźne w przypadku kategorii o podwójnym celu. Przepisy i regulacje imigracyjne od dawna uznają, że niektórzy nieimigranci mogą posiadać status tymczasowy, jednocześnie starając się o stały pobyt. Klasycznymi przykładami są klasyfikacje H-1B i L-1. Sama notatka przyznaje, że ubieganie się o dostosowanie statusu nie jest sprzeczne z utrzymaniem statusu nieimigranta o podwójnym celu. To potwierdzenie podważa jakąkolwiek szeroką teorię, że dążenie nieimigranta do stałego pobytu jest z natury niezgodne z legalnym statusem tymczasowym.
Ten sam punkt ma zastosowanie, choć z większą ilością niuansów, do innych klasyfikacji. W kategoriach innych niż podwójna intencja, takich jak B-1/B-2 lub F-1, USCIS może zbadać, czy wnioskodawca nie przedstawił fałszywych intencji w momencie składania wniosku wizowego lub przyjęcia. Jest to uzasadnione badanie. Nie oznacza to jednak, że wszystkie wnioski o dostosowanie składane przez tymczasowych nieimigrantów są z założenia podejrzane. Legalny nieimigrant może doświadczyć zmiany okoliczności po wjeździe, kwalifikować się do kategorii imigrantów i ubiegać się o dostosowanie w sposób dozwolony przez ustawę.
Kongres wielokrotnie zezwalał na dostosowanie w zwykłych, a nie nadzwyczajnych sytuacjach
Szeroka teoria zawarta w notatce jest również trudna do pogodzenia z wieloma szczegółowymi przepisami dotyczącymi dostosowania, które uchwalił Kongres. Dostosowanie nie jest pojedynczym wąskim wyjątkiem. Jest to centralna część systemu imigracyjnego.
Wizy dla narzeczonych K-1 są jednym z najbardziej oczywistych przykładów. Beneficjent K-1 wjeżdża do Stanów Zjednoczonych, aby poślubić składającego petycję obywatela USA w ciągu 90 dni, a następnie ubiegać się o zmianę statusu. INA §214(d), 8 U.S.C. §1184(d), reguluje ramy petycji fiancé(e). INA §245(d), 8 U.S.C. §1255(d), ogranicza dostosowanie dla imigrantów K, wymagając dostosowania poprzez małżeństwo z pierwotnym obywatelem USA składającym petycję. System ten ma sens tylko dlatego, że Kongres rozważał dostosowanie w kraju jako normalny następny krok po wjeździe i małżeństwie K-1. Małżonek K-1, który składa formularz I-485, nie unika ustawowego procesu. Małżonek kończy ten proces.
Dostosowanie oparte na zatrudnieniu pokazuje również, że Kongres oczekiwał, że wielu wnioskodawców dostosuje się w Stanach Zjednoczonych. INA §245(k), 8 U.S.C. §1255(k), zezwala wielu wnioskodawcom na EB-1, EB-2, EB-3oraz Wnioskodawcy EB-5 aby dostosować się pomimo ograniczonych okresów nieautoryzowanego zatrudnienia, nieutrzymania statusu lub innych naruszeń statusu, o ile łączny okres po ostatnim legalnym przyjęciu nie przekracza ustawowego limitu. Sekcja 245(k) nie jest drobną kwestią techniczną. Jest to osąd Kongresu, że niektórzy wnioskodawcy zatrudnieni powinni nadal kwalifikować się do dostosowania pomimo ograniczonych naruszeń.
Inwestorzy EB-5 mają dodatkowy argument po wejściu w życie ustawy EB-5 Reform and Integrity Act z 2022 roku. INA §245(n), 8 U.S.C. §1255(n), stanowi, że jeśli zatwierdzenie petycji EB-5 zgodnie z INA §203(b)(5) spowodowałoby natychmiastowe udostępnienie wizy, wniosek o dostosowanie inwestora “uznaje się za prawidłowo złożony”, niezależnie od tego, czy został złożony jednocześnie z petycją wizową, czy po niej. Sformułowanie to bezpośrednio uwzględnia równoczesne złożenie wniosku o dostosowanie EB-5. USCIS może nadal weryfikować dopuszczalność, kwalifikowalność i uznaniowość, ale nie powinien traktować jednoczesnego dostosowania EB-5 jako czynnika niekorzystnego, jeśli Kongres wyraźnie uznał złożenie wniosku za prawidłowe.
Inne kategorie wskazują na ten sam kierunek. Najbliżsi krewni obywateli USA otrzymują specjalne traktowanie na mocy INA §245(c). Osoby samodzielnie składające wniosek w ramach VAWA, Specjalni Nieletni Imigranci na mocy INA §245(h), posiadacze wizy T na mocy INA §245(l), posiadacze wizy U na mocy INA §245(m), azylanci na mocy INA §209(b) oraz uchodźcy na mocy INA §209(a) - wszystkie te kategorie posiadają ramy dostosowawcze. Te systemy ustawowe pokazują, że Kongres wielokrotnie wykorzystywał dostosowanie jako celowy mechanizm przyznawania stałego pobytu w Stanach Zjednoczonych.
Przypadki cytowane przez USCIS nie potwierdzają ogólnego domniemania przeciwko dostosowaniu
Notatka opiera się na długiej liście spraw administracyjnych i federalnych. Sprawy te obejmują Sprawa Blas, Sprawa Tanahan, Chen przeciwko Foley, Jain przeciwko INS, Kim przeciwko Meese, Patel przeciwko INS, Mamoka przeciwko INS, Wing Ding Chan przeciwko INS, Rashtabadi przeciwko INS, Howell przeciwko INS, Eide-Kahayon przeciwko INS, Lee przeciwko USCIS, i inne. W notatce wykorzystano te przypadki na poparcie tezy, że dostosowanie jest uznaniowe, nadzwyczajne i nie ma na celu zastąpienia postępowania konsularnego.
Problem nie polega na tym, że te sprawy są nieistotne. Problem polega na tym, że USCIS wydaje się wyciągać je poza ich fakty. Wiele z tych spraw powstało w trakcie postępowania deportacyjnego lub wydaleniowego. Wiele z nich dotyczyło wnioskodawców z niekorzystną historią imigracyjną, rejestrami karnymi, z góry przyjętymi zamiarami, nieautoryzowanym zatrudnieniem, oszustwami lub próbami wznowienia długotrwałych postępowań. Fakty te są dalekie od legalnego nieimigranta, który utrzymał status i złożył wniosek o dostosowanie w ramach obecnej kategorii ustawowej.
Sprawa Blas jest głównym autorytetem notatki. Była to sprawa z okresu deportacji dotycząca dostosowania przed sędzią imigracyjnym i korzystania z uznaniowości w tym kontekście. Sprawa Tanahan to kolejna starsza decyzja BIA odnosząca się do uprawnienia do dostosowania i zasady, że dostosowanie nie powinno zastępować zwykłego postępowania konsularnego. Sprawy te mogą wspierać uznaniowy przegląd, gdy fakty to uzasadniają, ale nie tworzą ustawowego domniemania przeciwko dostosowaniu dla legalnych wnioskodawców.
Niepublikowane decyzje, na które powołuje się USCIS, niewiele wnoszą. W Sprawa Francisco Beniteza, Pozwany był w trakcie postępowania o wydalenie i ubiegał się o dostosowanie §245(i). BIA potwierdziła uznaniową odmowę z powodu znacznej historii jazdy pod wpływem alkoholu, w tym niedawnych wyroków skazujących, pomimo korzystnych okoliczności, takich jak długie miejsce zamieszkania, więzi rodzinne, dzieci będące obywatelami USA, historia pracy, uczęszczanie do kościoła i trudności. Sprawa ta potwierdza tezę, że powtarzające się zachowania przestępcze mogą uzasadniać uznaniową odmowę. Nie popiera ona niechęci do dostosowywania się przez zgodnych z prawem nieimigrantów.
W Sprawa Ruzdi Krkuti, Pozwany ubiegał się o wznowienie postępowania prawie 24 lata po wydaniu nakazu deportacji, częściowo w celu ubiegania się o dostosowanie. BIA odmówiła wznowienia jako przedwczesnego, nie stwierdziła słusznego przedawnienia, nie stwierdziła prima facie kwalifikowalności do dostosowania, ponieważ żadna wiza nie była natychmiast dostępna, i odesłała tylko w celu wyznaczenia kraju deportacji, ponieważ Jugosławia już nie istniała. Język “nadzwyczajnej ulgi” pojawił się w przypisie. Nie jest to merytoryczna odmowa rozpatrzenia wniosku I-485 i jest to słabe wsparcie dla szerokiej polityki przeciwko dostosowaniu.
Kilka spraw federalnych cytowanych przez USCIS również najlepiej rozumieć jako sprawy dotyczące faktów niekorzystnych lub sprawy proceduralne. Jain przeciwko INS wiązało się z z góry powziętym zamiarem po wjeździe jako osoba niebędąca imigrantem. Kim przeciwko Meese dotyczyła sprawy związanej z dostosowaniem związanym z inwestorem sprzed ery EB-5 i przed systemem preferencji opartym na zatrudnieniu z 1990 r. oraz RIA z 2022 r. Howell przeciwko INS dotyczył kontroli sądowej i dostępności przedłużenia dostosowania w postępowaniu deportacyjnym. Eide-Kahayon przeciwko INS wiązało się z ponownym otwarciem sprawy i niekorzystną historią imigracyjną. Patel przeciwko Garlandowi to sprawa dotycząca jurysdykcji Sądu Najwyższego w zakresie możliwości weryfikacji ustaleń faktycznych leżących u podstaw odmowy ulgi uznaniowej. Sprawy te mogą pomóc USCIS w obronie uznaniowości i możliwości weryfikacji, ale nie odpowiadają na pytanie, czy USCIS może traktować zgodne z prawem korzystanie z dostosowania jako czynnik negatywny.
Inne cytowane przypadki nie są przypadkami dostosowania w jakimkolwiek znaczącym sensie. Kucana przeciwko Holderowi dotyczy kontroli sądowej wniosków o wznowienie postępowania. Santos-Zacaria przeciwko Garlandowi dotyczy wyczerpania i zasad rozpatrywania roszczeń. Sprawa Marin oraz Sprawa Mendez-Moralez są przypadkami równoważenia ulg uznaniowych, a nie zwykłymi sprawami I-485. Sprawa Castillo-Perez oraz Stany Zjednoczone przeciwko Francioso dotyczą dobrego charakteru moralnego w innych kontekstach. Organy te wspierają ogólne propozycje dotyczące dyskrecji, charakteru moralnego i możliwości przeglądu. Nie wspierają one nowej ustawowej preferencji przeciwko dostosowaniu.
Orzecznictwo popiera zatem węższą tezę niż sugeruje notatka. USCIS może rozważyć negatywne fakty i odmówić dostosowania, gdy wnioskodawca nie zasługuje na przychylne uznanie. Nie wynika z tego, że legalny wnioskodawca musi udowodnić nadzwyczajne okoliczności tylko dlatego, że dostępne było postępowanie konsularne.
Niebezpieczeństwo polega na tym, że uznaniowość staje się nową zasadą kwalifikowalności
W zgodnej z prawem analizie uznaniowej sprawdza się, czy pozytywne czynniki wnioskodawcy przeważają nad czynnikami negatywnymi. Analiza ta może obejmować więzi rodzinne, historię zatrudnienia, zgodność z prawem imigracyjnym, względy humanitarne, historię kryminalną, oszustwa, nieautoryzowane zatrudnienie, wcześniejsze naruszenia przepisów imigracyjnych i inne istotne fakty. USCIS we własnej notatce stwierdza, że urzędnicy muszą wziąć pod uwagę całokształt okoliczności i wyjaśnić uznaniowe odmowy na piśmie.
Inny problem pojawi się, jeśli USCIS wykorzysta notatkę do stworzenia quasi-zasady, zgodnie z którą należy odmówić dostosowania, chyba że wnioskodawca wykaże nadzwyczajne okoliczności. Przekształciłoby to uznaniowość w nowy wymóg progowy. Stworzyłoby to również napięcie z wieloma przepisami ustawowymi, w tym INA §245(a), §245(d), §245(k) i §245(n).
To rozróżnienie jest ważne w przypadku sporów sądowych. Jeśli USCIS odrzuci sprawę, ponieważ wnioskodawca popełnił oszustwo, zaangażował się w nieautoryzowane zatrudnienie poza ustawowym wybaczeniem, nie utrzymał statusu bez ochrony lub ma poważną historię kryminalną, agencja może mieć uzasadnioną podstawę uznaniową. Jeśli jednak USCIS odrzuci sprawę przede wszystkim dlatego, że wnioskodawca wybrał dostosowanie zamiast postępowania konsularnego, mimo że Kongres zezwolił na dostosowanie, odmowa może być narażona na ryzyko jako sprzeczna z prawem lub arbitralna i kapryśna zgodnie z ustawą o postępowaniu administracyjnym, 5 U.S.C. §706.
Najsilniejsze odczytanie notatki jest również najwęższe
Notatka jest najbardziej możliwa do obrony, jeśli jest czytana wąsko. W takim rozumieniu USCIS przypomina urzędnikom, że dostosowanie jest uznaniowe w wielu kategoriach, że niekorzystne fakty mają znaczenie, a odmowa musi wyjaśniać, dlaczego negatywne czynniki przeważają nad pozytywnymi. Takie podejście jest zgodne ze statutem i od dawna uznaniowym orzekaniem.
Notatka jest najbardziej wrażliwa, jeśli jest czytana szeroko. W takim rozumieniu USCIS ogłasza, że należy generalnie odmówić dostosowania, chyba że nadzwyczajne okoliczności uzasadniają uniknięcie postępowania konsularnego. Takie podejście jest trudne do pogodzenia z tekstem ustawowym i wielokrotnym tworzeniem przez Kongres ścieżek dostosowawczych.
Publiczne ogłoszenie USCIS wywołuje dodatkowe obawy, ponieważ stwierdza, że nieimigrant w Stanach Zjednoczonych, który chce uzyskać zieloną kartę, “musi wrócić” za granicę, aby złożyć wniosek, z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności. Stwierdzenie to jest szersze niż §245 INA i szersze niż wiele przypadków cytowanych w notatce. Istnieje również ryzyko wprowadzenia w błąd urzędników, którzy będą traktować dostosowanie jako nieuprzywilejowane, nawet jeśli Kongres wyraźnie na to zezwolił.
Praktyczne implikacje dla wnioskodawców
Wnioskodawcy powinni założyć, że uznaniowy przegląd może stać się bardziej wymagający. Wnioski o dostosowanie powinny być przygotowywane jako dokumenty prawne, a nie tylko pakiety formularzy. Solidny wniosek powinien dokumentować zgodne z prawem przyjęcie lub zwolnienie warunkowe, utrzymanie statusu, zgodność z zezwoleniem na pracę, zgodność z przepisami podatkowymi, brak oszustwa lub wprowadzenia w błąd, więzi rodzinne i społeczne, względy humanitarne oraz spójność między wcześniejszymi wnioskami wizowymi, wjazdami i późniejszym postępowaniem.
Wnioskodawcy ubiegający się o zatrudnienie powinni w stosownych przypadkach odnieść się do §245(k) INA. Inwestorzy EB-5 powinni rozważyć odniesienie się do INA §245(n) i ustawowego upoważnienia do jednoczesnego składania wniosków. Małżonkowie K-1 powinni wyjaśnić, że dostosowanie jest ustawowo przewidzianym krokiem po wjeździe K-1 i zawarciu małżeństwa z obywatelem USA. Wnioskodawcy w klasyfikacjach innych niż podwójna intencja powinni być przygotowani na wyjaśnienie czasu, zmienionych okoliczności i spójności z wcześniejszymi oświadczeniami dla urzędników konsularnych i granicznych.
Celem nie jest zaakceptowanie założenia USCIS, że każdy wnioskodawca ubiegający się o dostosowanie musi wykazać nadzwyczajne okoliczności. Celem jest stworzenie dokumentacji pokazującej, że wnioskodawca kwalifikuje się, jest dopuszczalny i zasługuje na przychylne uznanie na mocy statutu, tak jak napisał go Kongres.
Co będzie dalej?
USCIS może wziąć pod uwagę niekorzystne fakty przy orzekaniu o dostosowaniu. Może odmówić dostosowania, gdy oszustwo, przestępstwo, nieautoryzowane zatrudnienie, naruszenie statusu lub inne negatywne czynniki przeważają nad równością. Jednak szeroka sugestia zawarta w notatce, że dostosowanie jest ogólnie nadzwyczajną alternatywą dla postępowania konsularnego, nie jest dobrze uzasadniona, gdy stosuje się ją do legalnych nieimigrantów i innych wnioskodawców korzystających z zatwierdzonych przez Kongres ścieżek dostosowania.
Orzecznictwo cytowane przez USCIS w dużej mierze pochodzi z postępowań w sprawie deportacji, spraw dotyczących niekorzystnych faktów, spraw dotyczących wznowienia i spraw dotyczących możliwości ponownego rozpatrzenia. Nie wynika z nich, że osoba utrzymująca legalny status, przestrzegająca warunków przyjęcia i składająca wniosek na podstawie INA §245 powinna być dyskryminowana tylko dlatego, że dostępne było również postępowanie konsularne. Dostosowanie statusu jest w wielu przypadkach uznaniowe, ale jest również ustawowe. Kongres stworzył go, ograniczył i wielokrotnie zachowywał do zwykłego użytku w określonych kategoriach.
Poniższe FAQ odnosi się do tego, w jaki sposób notatka może mieć zastosowanie do określonych kategorii, w tym narzeczonych K-1, bezpośrednich krewnych, EB-1, EB-2, EB-3, EB-5, studentów F-1, odwiedzających B-1/B-2, zwolnień warunkowych i osób ubiegających się o dostosowanie humanitarne.
FAQ: Jak notatka USCIS o dostosowaniu statusu może wpłynąć na różne rodzaje spraw?
FAQ: Co tak naprawdę oznaczają sprawy, na które powołuje się Memorandum USCIS?
Zapytaj nas
Twoje pytanie
Osiągnęli Państwo limit wiadomości, które można przesłać za pomocą tego formularza.
English 
Português do Brasil 
Español 
Italiano 
Français 
Русский 
简体中文 
Deutsch 
Nederlands 
Dansk 
日本語 
Português 
Polski 
Čeština 
Română 
עִבְרִית